ستاره کوچولو

امشب یه رفیق پیدا کرده ام، رفیقی که از جنس من نیست، یه ستاره ی کوچولو،،ازپنجره ی اتاقم دارم نگاهش میکنم، با او سخن میگویم: "دوست من، فاصله ی ما را می بینی.؟ تو آسمانی و من زمین...اما فاصله ی خالق با هر دویمان به یک اندازه است.. ..هرچند خدا با ما فاصله ای ندارد..نزدیکه نزدیک است" احساس میکنم آن ستاره از هم صحبتی با من لذت می برد،، هر چه باشد من یکی از آدم ها و برتر از او هستم،،،موجودی که خدا آن را برهمه ی مخلوقات خود برتری داده است...چقد آدم بودن خوب است!!