نوشته های یکی از ته تغاری های خدا

اسفندیم و عاشق بارانم دلتنگ که میشوم گویا که طوفانم نمیدانم چندیست که اینگونه ام اما باران که میبارد از احساس سرشارم بعداز سه ماه یه دل سیر بارونو دیدم و خیس شدن زیر بارون رو تجربه کردم چقدر حس خوبی بود تنها نشستن روی صندلی محوطه ی دانشگاه و شعر گفتن زیر بارون امروز کلی با خودم خوش گذروندم...

گاهی آدم چقدر از خودش دور میشه..گاهی حس میکنه اصلا خودشو دوست نداره...فکر اینکه در کل زندگیت هیچوقت خودتو اونجور که باید باور نداشتی خیلی عذاب آوره...اگه آدم خودشو واقعا دوست داشته باشه خودشو محترم بدونه هیچوقت چشم انتظار محبت و توجه دیگران و غریبه ها نمیمونه..تا جایی که یادمه از بچگی خودمو خوب باور...

خیره میشم به تو، خودت میدونی این نگاه پرالتماس چی ازت میخواد؟ میدونم ازم میخوای صبورانه جلو برم اما ترس من از عقب افتادن نیس ترس من نرسیدن به اون نقطه ایه که همیشه آرزوشو داشتم و دارم... میدونم با وجود تو نگرانی و ترس بی معنیه اما چه کنم! منم یه بنده ی بی معرفتم که اجازه میدم ترس و استرس هایی که منتظرکوچیکترین فرصت برای ورود به دلم هستن،جای امید رو بگیرن... اینجوری نگام نکن روسیاه تر میشم! به امیدخودت معبود من! ...

بزن بارون..بزار شسته شه غم دلهایی که هیچ کس جزخدا صدای شکسته شدنشونو نشنید...بزار شسته شه کثیفی های ذهن آدمایی که شب هاشون رو با نقشه کشیدن برای زندگیه دیگرون به صبح میرسونن...اما نه.. نجاست ذهن این آدما حتی با بارون هم پاک نمیشه..برای نابودیه این ذهن ها تگرگ بهترین گزینه ست تا سوراخ سوراخ کنه این مغزهای بیهوده رو ... ...