نوشته های یکی از ته تغاری های خدا

سلام امروز با یه حال خوب توی اتاق خودم آپ شدم...خداروشکر که این هفته کلاسا تشکیل نشد و برگشتم شهرم و کنار خانواده ی عزیزم..فرصت شد حسابی با خودم خلوت کنم و به خودم انرژی مثبت بدم ..خداروشکر دوباره انگیزم واس درس خوندن برگشت .. دیگه واقعا میخوام متمرکز شم به هدفم و به هیچ مزاحمی اجازه نمیدم که انگیز...

کاش میشد مثل بچگی هام پیش مادرم گریه کنم و مادرم بدون اینکه بخواد دلیلشو بدونه بغلم کنه و آروم..کاش هنوزم اونقد بچه بودم ک همیشه گوشه ای از چادر مادرم رو میگرفتم و هرجا میرفت باهاش میرفتم و اجازه نمیدادم غریبه ای بهم نزدیک شه تا بخواد زخمیم کنه. .هرجا میرفتم خیالم راحت بود ک مادرم مواظبمه اما حالا چی ؟...درسته خدا بیشتر از مادر مواظب آدمه اما بنده ی خوبی نبودم براش ک انتظار داشته باشم هوامو داشته باشه. .بچه ک بودم آرزوم این بود که زودتر بزرگ شم و مستقل...اما حالا میفهمم ک دنیای جوونی و بزرگی چیزی جز اضطراب و اتفاقای ناگهانی نداره...

قلبم انقد شکست ک الان شبیه ظرفای ایرانی شده..باکوچیکترین حرفی میگیره..نمیدونم همه ی اسفندیا اینجوری زود رنجن مثل من یا فقط منم ک هرچی میشه زود میشکنم و توی خلوتم گریه میکنم..کاش بعضیا بفهمن ک یه حرفشون ک شاید خیلی منظور دار نباشه ولی بدجور حال ادمو میگیره..امشب یه کلمه حال منو اینجوری کرد خدا به دادم برسه ک با جمله ی ناخوشایند به چه روزی میفتم...خیلی بده آدم از ترس یه چیزایی مجبور شه همیشه کوتاه بیاد ..هوووووف ک چقد دلم پره از یه نفر البته فقط واس امشب...

خدایا بهم انگیزه ای بده تا مقاوم باشم دربرابر هرچه ک سعی در تضعیف کردن روحیه ام داره.خدایا کمکم کن تا خودم و تواناییمو هم به خودم ثابت کنم هم ب دیگران و حتی ب اون استادی ک هربار با طعنه هاش دلمو میشکنه..خدایا دل شکستن تاوان داره ،مگه ن؟..خدایا مطمئنم اگ لطف تو نبود من هچوقت طاقت نمیاوردم ک توی این شهرغریب جدا از دلتنگی این طعنه ها رو تحمل کنم...ب امیدتو...

حس جالبی میتونه باشه اونی ک تو دنیای واقعی گمش کردی به طورتصادفی بیاد تو وبت و برات کامنت بزاره...ما ک این حس رو تجربه نکردیم شما رو نمیدونم.. ...

یه زمانی وقتی کنارم بودی و نگاهم میکردی باورش سخت بود که روزی این نگاه خالی از احساس شود..اما حالا راحت باورکرده ام که حتی احساس تنفر هم تو چشمانت نیست...بی تفاوت شده ای ..کاملا بی تفاوت(درسته ک قراربود دیر به دیر آپ بشم اما نمیشه صدای این دل رو که این روزا سخت بیقرار شده خفه کرد..زیاد وقتم رو نمیگیره چون با گوشی آپ میشم)...

افتادیم گیر یه عده آدم دهاتی که هنو نمیدونن دانشگاه چی هست،اسم ترم و واحد رو که میاریم مث هنگ کرده ها فقط نگامون میکنن اونوقت میان میگن" هرچقد درس بخونی آخرش با مدرکت میشینی کنج خونه و به هیچ جا نمیرسی"..آخه آدمه احمق تو اگه درس خونده بودی و حالیت بود که با تحویل دادن این مزخرفا به ما سیستم عصبیمون رو بهم نمی ریختی.. اونی که بعدازفارق التحصیل شدنش کارپیدانکرد یا واقعا نخواست و اراده نداشت یا هنوز امکاناتشو نداره یا دلایل قابل توجیحه دیگه ... حالا اگه کارمربوط به رشته رو پیدا نکنیم دلیل نمیشه با درس خوندن وقت خودمونو هدر داده باشیم ما با درس خوندن چیزایی...

نمیدانم این روزها همه شبیه تو شده اند یا چشمان من همه را شبیه تو میبینند حتی یک کودک......

کاش گفتن جمله "عاشقتم" اینقدرآسون نبود ... کاش خیلیا درک میکردن ک "عشق" اولین چیزی بود که توی وجود آدم دمیده شد و بی شک مقدس ترین حس دنیاست..افسوس که توی دنیای امروز اسم هر حس و غریزه ای رو میذارن"عشق" و این حس مقدس رو بی ارزش میکنن...به نظرمن عشق واقعی عشقیه که آدمو به خدا نزدیکتر کنه ن اینکه اونقدر مارو باخودش درگیرکنه که از خالقمون غافل بشیم...آدمایی که تو رابطه ها شکست میخورن میگن "عشق" وجود نداره...اما حقیقت اینه که وجود ما با عشق سرشته شده، فقط چون خیلیامون مفهوم واقعیش رو درک نمیکنیم نمیتونیم تجربه ش کنیم.....

گاهی اوقات آدم دلش میخواد با یکی درد و دل کنه.. میره به وب های مختلفی سرمیزنه ک با یه دوست هم کلام بشه اما دریغ از یک نفر...بازم لطف خدارو میبینی؟ نمیخواد هم زبونی پیدا بشه ک من با خودش حرف بزنم و درد و دل کنم..چه شنونده ای بهتر از تو خداجونم!! این روزا بخوای با یه دوست درد و دل کنی یه چشمش به توإ یه چشمش به گوشیه تو دستشه که ببینه فلانی جواب پی امش رو داده یا ن؟؟ این دنیای مجازی واقعا داره کل زندگی هممون رو باخودش درگیر میکنه ...خخخ یهو یاد این اس ام اسه افتادم : دیروز اینترنتمو جمع کردم با اعضای خانوادم آشنا شدم..پدرم آدم خیلی سرشناسیه..مادرمم خیلی خانوم خوبیه...